Allahu Teala dünya hayatını kullarından hangilerin daha güzel davranışlarda bulunacağını,
kimlerin kendisine itaaat edip,kimlerin etmeyeceğini denemek için yaratmıştır..
 
bu imtihan yerinde güzelliklerle çirkinlikleri,iyiliklerle kötülükleri bir araya koymuş ,böylelikle kusursuz bir
imtihan sistemi kurulmuştur..
insanlar,fıtratlarında,olan imanını ortaya çıkarmak ve bu imanını ölene kadar muhafaza etmek için türlü şekilerde denenmektedirler..
 
bu imtihanın hakkını verenler başarılı olacaklar ve ebedi rızıklarla ödülendirilecekler..
Kuran-i Kerim'de (Ankebut,2-3) Mevlamız buyuruyor ki:
 
"insanlar,(sadece) "iman ettim!" diyerek imtihan edilmeden bırakılacaklarını mı sandılar?Andolsun,
onlardan öncekileri de denedik.Allah,gerçekten doğruları da,yalancıları da bilmektedir.."
Yüce Yaratıcının bize sunduğu bu imtihanın sırrını anlayabilmek için öncelikle her şeyin Sahibi olan
Hakk Teala'yı çok sevmek ve iyi tanıyabilmek gerekir..
O ki c.c., bizi yoktan var etmiş,bunca sayısız nimetlere sunmuştur..
 
Rabbimizin bizden bir bedel istemeksizin ,sadece verdiği tüm bu nimetlerin karşılığında,
bizden tek istediği ,Kendisine kulluk ve itaat etmemizdir..
 
bu itaat de öncellikle insanların kendi menfaatleri gereğidir..
Allahu Teala Kuran-i Kerim 'de (insan,27) buyuruyor:
 
"gerçek şu ki,bunlar,çarçabuk geçmekte olanı (dünyayı) seviyorlar."buyurarak,bizlerin
her an yanıbaşımızda olan ölümü hatırlamamızı ve ölümden sonraki hayat için hazırlık
yapmamız bildirmiştir..
hiç birimizin bir dakika sonrasını garanti altında almamız mümkün değildir..
kaza geçirmek,sakat kalmak,veya ölmek çok kolaydır..
 
günlük hayatımızdan sıklıkla karşılaştığımız bu tür aci tecrübeler,bizlere aslında dünyaya
pamuk ipliğiyle bağlı olduğumuzun açık bir göstergesidir..
 
yeterki,bu olaylardan ibret almasını bilelim ve hayatımızı Hak yolunda tanzim etmeye
gayret edelim..
Allah Teala, biz kullarına ,bu gelip geçici dünyanın fırsatlarını nasıl baki meyvelere dönüştüreceğimizi
teferratlı olarak tarif etmiş ve sonsuz bir azaptan kurtulmanın yollarını öğretmiştir..
 
bu da fıtratımızda zaden mevcud olan imanımızı muhafaza etmek ve tüm hayatımızı ,
O'nu c.c. razı ederek davranışlarla geçirmektir..

"Ey insanlar! ,hiç  şüphesiz Allah'ın vaadi haktir..öyleyse dünya hayatı sizi aldatmasın "(Fatır,5)
 

İslami düşünceye yönelmek, bunun haricinde düşünce ve insanlardan
uzaklaşmak, kalbi şirkten ve küfür düşüncelerin hepsinden temizleyerek
tertemiz kılmak, Allah'a yönelmek, huşu içinde Allah'a teslim olmak. Çünkü
İslami düşünce en yüce ve en üstün idealdir.

"Bu Allah'ın boyası'dır. Kimin boyası Allah'ın boyasından daha güzel
olabilir." (Kur'an 1/138)
 
"Şüphesiz ki, sizin için İbrahim'de ve onunla beraber olanlarda güzel bir
örnek vardır. Bir zaman onlar kavmine şöyle demişti: Biz sizden ve Allah'tan
başka taptıklarınızdan uzağız. Sizi reddediyoruz. Yalnız Allah'a iman
edinceye kadar bizimle sizin aranızda düşmanlık ve kin baş göstermiştir."
(Mümtehine 4)

Peygamberimiz diyor ki, "Kur'an kendisine sarılanı korur ve kendisine tabi
olanı kurtarır. Kim Kur'an'da hidayet yolunu ararsa Allah onu hidayete
kavuşturur. Kim de Kur'an'ın haricinde doğru yol ararsa Allah onu saptırır.
Allah O'nu (Kur'an'ı) terkeden her zalimin belini kırar." (Darimi)

Şunu bilmek gerekir ki, Kur'an'ın gösterdiği yolun dışındakiler ya şirk, ya
küfür ya da sapıklıktır. Allah Kur'an'da şirkin pislik, kafirlerin de necis
olduğunu bildiriyor. Arınmak için tek yol Kur'an'ın gösterdiği Allah'ın yolu
İslam'dır. Allah'a teslim olmak ve yaşamaktır.


Kuran'ın kazandırdığı karakterde sıkıntı, huzursuzluk, kaygı ve karmaşa
yoktur. Mutlaka güzel bir hayat, mutlaka dengeli bir ruh ve mutlaka güzel
tavırlar vardır. Allah bu karakteri yaşayan müminlere yaptıklarının en
güzeliyle karşılık vereceğini vaat etmiştir:

Çünkü Allah, yaptıklarının en güzeliyle karşılık verecek ve onlara kendi
fazlından artıracaktır. Allah, dilediğini hesapsız rızıklandırır. (Nur
Suresi, 38)

Allah ve Rasûlü, iman edenlerin dostudur. Haliyle, iman edenler de, Allah’ı
ve Paygamberini kendilerine herşeyden ve herkesten önce dost edinmiş
kimselerdir. Dostun dosttan râzı olması, onu sevmesi, sevdiğini incitmemesi
gerekmektedir. İman eden insan, hakiki değer ve yüceliğin Allah ve
Paygamberinin dostluğunda olduğunu bilir.

Onun çalışması bu doğrultuda olur.
Allah’ın rızâsı ve dostluğu, verilen söze bağlılıkla ve Hz. Peygamber’e tâbi
olmakla oluşur. Böyle bir müslüman, Peygamber’in şu sözüne tâbi olur: “Bana
uyanlarla birlikte ben, özümü Allah'a teslim ettim.” (3/Âl-i İmrân, 20)
Bunun aksini düşünmek, günahkâr olmak demektir. Rasûlüne tâbi olmak,
Allah’ın sevmediği şeylerden uzaklaşıp, râzı olduğu şeylere yaklaşmakla
olmaktadır.

Nitekim Hz. Allah, yahûdilerin kendilerini Yüce Allah’ın
sevgilisi ve oğulları görmelerinden, müşriklerin putları bir vâsıta kabul
etmelerinden ve hıristiyanların Hz. İsa’yı peygamberlikten ilâhlığa
yükseltmelerinden hoşlanmaz. Yüce Allah, sevdiği insanların böyle
tehlikelerden kurtulmaları için son peygamberinin emirlerini dinlemelerini
ve ona uymalarını ister:

“(Rasûlüm!) De ki: ‘Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi
sevsin ve günahlarınızı bağışlasın.’ Allah son derece bağışlayıcı ve
merhamet edicidir. De ki: Allah'a ve Rasûlüne itaat edin. Eğer yüz
çevirirlerse bilsinler ki Allah kâfirleri sevmez.” (3/Âl-i İmrân, 31-32)

Bu âyet, aynı zamanda dostluğun ve sevginin kuru bir iddiâdan ibâret
olmadığını, mutlaka bir bedel istediğini gösterir; dostsanız, seviyorsanız,
dostunuzu râzı etmeye çalışacaksınız.

Hz. Peygamber’in Allah’ın râzı olmayacağı bir şeyi yapması, O’nun
dostluğunun dışına çıkması mümkün değildir. İman edenlerin de,
peygamberlerine tâbi olarak hem Yüce Yaratıcı’nın, hem de nebîsinin
dostluğunu kazanmaları gerekmektedir. Bu da, Peygamber’e tâbi olmakla
mümkündür. Bu inanış, Hz. Muhammed (s.a.s.)’in de insan olduğunu bilerek, bu
çerçeve içinde O’na uymadır. Yoksa, onu kulluktan soyutlayacak bir kabul
değildir. Zira o, her şeyiyle bir insandır (18/Kehf, 110). Diğer insanlardan
farkı, ona vahiy gelmiş olmasıdır (2/Bakara, 286).[1]

Dost, dostunun devamlı iyiliğini isteyendir. Bu açıdan bakıldığında,
yaratılanlara dostluğu, yardımı ve rahmeti sonsuz ve sınırsız olan sadece
Allah’tır. İkinci derecede velî/dost, Hz. Peygamber ve mü’minlerdir. Yüce
Allah, dostluğun temsilcisi olarak fıtrat dini üzerinde olanları
göstermektedir. Velî kavramını imanları istikametinde değerlendirenler,
Allah’ı ve Peygamberini, ana baba ve kendi evlatlarından daha çok
sevmektedirler. Bu tip insanlar, Kur’an’ın emirleri doğrultusunda, Allah’ı
râzı etmeye çalışırlar (58/Mücâdele, 21-22).

Süreklilik ve geçerlilik açısından hakiki dost; Allah, Peygamber ve
mü’minlerdir. Tevhid ekseni etrafında dönen velâyet/dostluk, hakiki
dostluğun odak noktasıdır.
 

Bahar,çoğumuzun bir beklentisi olan mevsim.. Yüreğimizde gönlümüzde azgın birdenizin dalgalarının boğuşup sonra tanıdık bir dostun, sevgilinin yardımıyla o dalgaların son bulması..

Baharen güzel ayları kendinde barındıran ve yine Hızır (a.s.) ile İlyas’ı(a.s.) kendisinde buluşturan… Gönül gözlerimizde ilahi okyanusların kaynaştığı ve küçük adacıkların oluştuğu ay..

Bir yazarımızın dediği gibi, “Sanki baharla buharlaşıyor pek çok şey…Geriye kalan sadece hüzün-heyecan ve hülya… Bir de ısınan havadagelişip tomurcuklanan yepyeni, sımsıcacık dostluklar… Paylaşılmış mekânlarda yankılanan duyarlılıklar…”

Diğer adıyla Bahar-ı Rasul… “Kutlu Doğum”, bumevsimin tam da ortası olan nisan ayında değil mi? Bugünlerde güneşingüzelliğiyle, sıcaklığın gelişiyle bütün bitkiler patladı. Doğada bircanlanma, kıpırdama meydana geldi. Bütün ağaçlar çiçeklerini açmaya,güzelliğini göstermeye başladı. Tarifi mümkün olmayan ilkbaharın güzelliğine, neş’esine, huzuruna kavuştuk.

Bu bahar bir bakıma da Rasul-i Ekremimizin baharıdır. Efendimiz(s.a.v.) ilkbaharın nisan ayının 21’inde kâinatı şereflendiriyor.Bakınız sıcak yaz günlerin de değil sonbaharda da değil, kışta değililkbaharda… Dünyanın tam güzel olduğu, kâinatın tüm güzelliğinisergilediği zamanda dünyayı teşrif etmişlerdir.

İşte bu gördüğümüz güzellikler, yeşillikler hep bahar-ı Rasulullah’tankaynaklanıyor. Bu açan çiçekler O’nun (s.a.v.) baharı, öten bülbüllerO’nu terennüm ediyor. O’nu haber veriyor. Peki Efendimiz nedenilkbahar’da dünyaya gelmiş? Bahar yeryüzünün güzelliğine işaret ediyor,Efendimizin gelişiyle de dünyada zulüm bitmiş yeryüzü nura garkolmuştu.. Tüm insanların kalplerine bahar gelmişti..

Halk arasında bir terim vardır: ”Senenin bolluğu baharından belliolur”. Çiçeklerin açmasıyla ağaçların ne kadar meyveye duracağınıtahmin ederler. Aslında ağaçlarla birlikte mü’minlerin de kalplerindebir kıpırdama bir hareketlenme olur.. Onların da gönüllerine bahargelir, etrafa daha bir tefekkürle bakarlar. Doğayı öyle bir tetkikederler ki, adeta her bir ayrıntıdan ders çıkarırlar.

İşte etrafı gönül gözleriyle seyredenler, baharın derinliğinde,genişliğinde, gizliliğinde elbette ki pek çok şeyi müşahede ederler.Ama onların düsturu, gördükleri esrarı fâ etmek değil gizlemektir.

Bahar, gelişiyle coşkuyu-heyecanı muştular. İnsanları türlü hayallere,çeşitli heyecanlara salıverir. Çoğu zaman bir mü’min kardeşimizdenaldığımız enerjiyi baharın sayesinde bir başka dosta aksettiririz..Işık ışık, çizgi çizgi, nokta nokta baharın gelişiyle hayatıkeşfederiz.

Peygamber Efendimiz bu mevsimde doğduğu için daha bir anlamlıdır baharbizim için. Efendimize remz olan gül de bu mevsimde açmaktadır.

Yine güle âşık olan bülbül bu mevsimde sevdiği gülün dalına konup bayılıncaya kadar Esma-i İlahi’yi terennüm etmektedir.

Hak âşıkları da böyle değiller midir? Bu mevsimde geceleri daha birşevkle kalkıp seher vaktine kadar zikirle-fikirle meşgul olmaktadırlar.

Aslında bülbülden murad Hak âşıklarıdır.

- Ey bahar, gelişin bize türlü güzellikleri muştuladı..

- Ey bahar, gelişinle gönlümüz, kalbimiz neş’elendi.

- Ey bahar; dağlar, ovalar, çiçekler seninle daha bir anlam kazandı..

- Ey bahar, nice şairlere yazarlara ilham kaynağı olmaktasın..

Rabbim bizleri, baharın inceliğini anlayan, derinliğini kavrayan,etrafına tefekkürle bakabilen, o kemale eren, gördüğünü hak ile görenişittiğini hak ile işitenlerden eylesin..

Selam ve mehabetlerimle..

alıntı

Bizler; aciz, hatali kullariz.

Nefsin heva ve hevesi, seytanin vesveseleri bizlerin gunah deryasina
dalmamiza vesile oluyor.
Ama Rabbimiz bizlere cok buyuk firsatlar vermistir bu gunahlarimizdan
kurtulabilmemiz icin.
Ve bazi gunleri, geceleri hatta aylari bu gunahlarimizin affi icin vesile
yapmis nimetlendirmistir bu gün ve aylarda. Rabbimizin ne kadar buyuk
merhamet sahibi oldugunu, bizleri affetmek icin firsatlar verdigini
biliyoruz. Yeterki biz bu firsatlari degerlendirmesini bilelim.


Rabbimizin bize sundugu buyuk nimetlerden biriside "tovbe" dir.

Gunahlarimizdan dolayi kararmis, kirlenmis kalbimizi tevbe suyu ile
yikayalim. Rabbimizin bu nimetinden faydalanalim.

Peygamber Efendimiz(s.a.v) buyuruyor;

"Allah-u Teala'nin katinda gunahkar muminin tovbe sesinden daha sevimli bir
ses yoktur.
O kul "Ya Rabbi" diye nida ettiginde, Allah-u Teala "buyur ey kulum"
buyurur.

Tovbe yapmis oldugumuz gunahlara pismanliktir. Allah'a donmektir. Tovbe
sadece dil ile degil
kalp ilede yapilmalidir. Tovbede en onemli sart pismanlik ama kalpten
pismanliktir.

"Ey iman edenler! Hepiniz toptan Allah'a tovbe ediniz, umulurki kurtulusa
erersiniz"

(Nur 31)


"O kullarinin tovbesini kabul eden, kötu hareketlerini bagislayandir"

(Sura 25)


"Ey iman edenler! Tam dogru ve temiz bir kalple sahih bir tovbe ile Allah'a
tovbe edin.
Böyle yaptiginiz takdirde olurki Rabbiniz gunahlarinizi orter. Sizi altindan
irmaklar akan cennetine kor.."

(Tahrim 8)



Ebu Musa Esari(r.a)'den rivayet edilen Hadis-i Serifte Peygamber
Efendimiz(s.a.v) söyle buyuruyor:

"Allah'u Teala gündüz günah isleyenlere tövbe etmeleri icin gece kudret
elini uzatir.
Gece günah isleyenlere tövbe etmeleri icin gündüz kudret elini uzatir. Bu
durum günes batidan doguncaya kadar devam eder."


Tovbe kapilari kapanmadan once islemis oldugumuz gunahlarimiza tovbe edelim.
Bu tövbe suyu ile nasiplenelim. Tövbe ettikten sonra sayet kul hakki varsa
uzerimizde o kisi
ile helallesmek, hakkini vermek gerekir. Her müslumanin yapmasi gereken
farzlarin kazasini eda etmemiz gerekir. Namazin kazalarini kilmak,
tutmadigimiz orucu tutmak gibi.


Imam-i Fahreddin Razi hazretleri tovbenin kabulunu su sekilde beyan
etmistir:

1-Gunah affolur(Rabbimizin izni ile)

2-Tovbe uzerine sevap verilir.

Her yaptigimiz gunah; kalbimizi karartir, kalbimizi katilastirir, kalbimizde
yaralar acar.
Bizler aciz kullariz, Peygamberler haric gunahsiz insan yoktur. Önemli olan
günahlarimizin farkina varabilmek, bu gunahlarimizi en aza indirmek. Kul
Allah'tan uzaklastikca günaha meyili artar.
Ne Rabbimizden nede Peygamber efendimizden uzaklasmayalim.
Onlarin sevgisini her daim icimizde yasatalim. Bu tövbe nimeti ile
nimetlenelim.


Bu kararmis kalbimizi

"Ya Rabbim! Yapmis oldugum gunahlarima pismanim.
Senden af diliyorum.
Sen affedicisin, affetmeyi seversin benide affet"

sözleri ile dökülen göz yaslarimiz ile yikayalim.

Rabbim cümlemizin günahlarini affetsin ...
tövbelerimizi makbul ve kabul eylesin.
Rabbim bizleri Kendisine layik bir kul, Peygamber efendimize layik bir ummet
olmayi
cumlemize nasip etsin. Yarin mahkeme-i Kubra'da "bu kalp ilemi geldin?"
sözünün pismanligini bizlere yasatmasin. Büyük muhassebeden once kendimizi
hergün muhassebe edip, kendimize ceki duzen vermemizi nasip
etsin....AMIN!!!!


Ya Rabbim!

bizler aciz, bizler günahli kullariniz.
El acip Sana yalvariyor, Senden af diliyoruz.
Biliyoruz ki senden baska siginacagimiz kapimiz yok.
Bizleri bu kapindan geri cevirme Allahim!
Bu günahkar ellerimizi sana acmaya,
Bu günahkar kalbimizle senin huzuruna gelmeye utaniyoruz.


Bizleri Affet Allahim !

Affet Allahim !

Affet Allahim!

İnsan için biricik teselli ve neşe kaynağı "GÖZYAŞLARI" dır. Doyulmayan
manevî hatların galeyana-cuş'a- gelişiyle göz pınarlarının akışı.. Ne tatlı
ne hoş...

Gözyaşları! Bazen inci taneleri gibi bir gözden damla damla akar, diğer
gönlü ateş gibi yakıp kül edersin. Maddeleşmiş kafalarıyla kimyacılar senin
analizini yapamaz. Ancak O'nun "Benim bildiğimi bilseydiniz çok ağlar az
gülerdiniz" sırrına vâkıf olan basîret sahihleri seni çözebilir.


Göz yaşları'nın en büyük düşmanı "gülmek" tir. Atom bombası yeryüzünün
verimli topraklarını verimsiz hale getirip, havayı suyu nasıl bozuyorsa;
gülmek de ruh ve beden ülkesinin merkezi olan kalbi ve ondaki mürüvvet,
hamiyyet ve muhabbet duygularını tahrib eder. Mürüvvet ocağı olan kalbi
harâmetler karargâhına çevirir.

Çileli bülbüllerin yanık sesleri gibi sedâlanan sesler yerine baykuş
seslerini andıran sesler çıkartır. İşte o zaman kalp ölmüş demektir, ölü
kalbin penceresinden yas çıkar mı?
Kalbi ölenlerin kalıbının taştan ne farkı olur? Şu kalıpları insana
benzeyip, sûretleri değişenler...
Siz insanlığı arayan insanlara insan olduğunuzu ne ile ne zaman ispat
edebileceksiniz?


Söyleyen ne güzel dile getirmiş:

"Yıllar yılı dolaştım gönül ülkelerinde

İnsanlığı aramışım insan gölgelerinde."

Eller hep boş, ümitler suya düşmüş vaziyette insanlardan insanlık
bekliyoruz. Beyhude.. Zira niçin yaratıldığını bilmeyenler niçin
yaşadıklarını bilebilirler mi?
Ne garip tecellilerle dolu bir hayat. Gülmeğe herkes "Gönüllü asker",
ağlamaya gelince "Vakitsiz teskere" ister durumda. Ağlamasını unutmuş garib
bir nesiliz.
"Yaş çıkmayan gözden Allahım sana sığınırım." diyen bir Yol gösterici' nin
tabileri değil miyiz?


Hani seccademize döktüğümüz billûr damlalarını andıran gözyaşlarımız? Hani
kırdığı bir kalp işlediği bir günah yüzünden gözleri yaşlarla dolup
çağlayanları andıranlar...

Hani yastığının örtüsünü geceleri göz yaşlarıyla yıkayanlar?

Gülenler!

 Gülüşlerinizden bile ümitliyiz. Şimşeklerin ve gök gürültülerinin
yağmur yüklü bulutları haber verdiği gibi gülüşleriniz de bize
gözyaşlarınızı müjdeliyor... Bekliyoruz... Ömrümüzün nihayetine kadar da
bekleyeceğiz... Bir göz ve bir damla yaş... Ne girift bir bilmece...

Hep cesedi ölenlere ağlanıyor da maneviyatı ölüp "İki ayaklı canlı cenaze"
olanlara ağlanmıyor? Asıl ağlanması gereken onlar değil mi?

Gözyaşları... Sen nelere teselli kaynağı, kimlere' ümit sığınağı olmadın?
Yetimlere, boynu büküklere, mazlumlara ettiğin dostluklar yeter. Gel, ne
olur... Biraz da senin hasretinle yananlara dost ol...
 

Vuslat bağrımda kanayan yaramdır

Hasret hasrete ekler de vuslat ne denli uzaktır

Kimisi canda kalır kimi canandadır

Kavuşmak dedikleri yol ne de yamandır



Beklemek değil sevdalıya koyan

En Sevgiliye uzak kalmak,

Bağrımda Ahû Figandır



Bak yine bülbüle nida güle cefa düştü

Deli Divane yüreğim yandı tutuştu

Göğsümün sol kafesinden binlerce bülbül uçtu

Her birinin gözlerinden inciler çöle düştü

Kanatlarındaki hasretle sana koştu



O bülbüllerin incilerine sundum sevdamı

Kanatlarına astım dualarımı

Dillerinde en güzel şarkılar var

Her şarkısında benim sana olan Naat’ım var



Ey bülbüllerin kokusuna vurulduğu gül Sevgili

Senin namın güllerin efendisidir

Bu garip ise ;

Kapında vuslat gözleyen kölendir.



Ömür biter dert bitmez

Hasret biter vuslat yetmez

Çekerim çekerim çilem bitmez

İsmini anmaya dilim dönmez



Nur simanı anlatmaya ömür biçmez

Deli Divaneler gibiyim bu gece

Adım adım sana koşuyorum gizlice

Dilimde iki hece yüreğimde tek bilmece,

Gelmiyor musun Yâ RasulAllah ?



Gel ki mevsim bahardır

Saadet bize asrın kadar uzaktır

Yandım Sultan’ım el amandır

Vuslata nakış işledim dağlar dumandır



Sensiz güller kanlı Kerbela’dır

Yüreğimizde yıkılan putlar talandır

Beni sana yandıran Ol Kâhhar’dır

Gel efendim mevsim bahardır

Gel sultanım mevsim bahardır…



Deli_Divane